تشخیص دقیق درب چاه

بهترین و دقیق ترین روش مشخص سازی ویژگی های سفره آب، حفر و پمپاژ چاه های اکتشافی می باشد. با ما همراه باشید تا به شما تشخیص دقیق درب چاه را آموزش دهیم.

تنها عیبی که می توان به این نوع چاه ها گرفت هزینه های بالای آن ها است. مورد دیگر اینکه توسط آن ها فقط می شود از یک محدوده کوچک اطراف چاه ویزگی های سفره را مشخص کرد و با توجه به اینکه در جهات مختلف ناهمسانی رسوبات گسترش دارد، بنابراین نمی توان تنها به دنبال حفر چند حلقه چاه اکتشافی در یک منطقه وسیع، به خصوصیات شیمیایی و فیزیکی آن سفره ها پی برد.

تشخیص دقیق درب چاه

تشخیص دقیق درب چاه

قبل از آموزش تشخیص درب چاه شما باید با انواع چاه ها آشنا شوید :

چاه های پیزومتری:

حفر چاه های پیزومتری به منظور تحقیق و مطالعه در رابطه با نوسان های سطح آب زیر زمینی، به دست آوردن نقشه های تراز آب و محاسبه حجم آب ورودی جانبی زیرزمینی و خروجی سفره، صورت می گیرد. این چاه ها برای اینکه هزینه ها پایین آورده شوند با قطر کمی انتخاب می شوند ( ۶ تا ۱۰ اینچ )، در مورد این نوع چاه ها باید به این نکته توجه داشت که حفر آن ها باید در سفره اصلی صورت گیرد و سپس با انجام آزمایش های متداول و معمول پی به ارتباط هیدرولیکی بین چاه و سفره برد.

چاه گمانه:

اگر بخواهیم به واقعیت بنگریم این نوع چاه ها از نوع اکتشافی هستند. گاهی اوقات برای کارشناس ممکن است وجود و خصوصیات سفره آب زیر زمینی نامشخص باشد، این طور مواقع او پیشنهاد حفر چاه گمانه را کند تا محل حفر چاه مشخص شود. با این عمل در حقیقت وجود آب زیر زمینی مورد شک است و مسئولیت عدم موفقیت چاه به صاحبان چاه واگذار می شود.

چاه های مشاهده ای:

چاه های مشاهده ای به چاه هایی می گویند که اطراف چاه پمپاژ حفر می کنند تا در حین انجام آزمایش های پمپاژ، تغییرات سطح آب اندازه گیری شود. در تعریف دیگر به چاه های پیزومتری نیز چاه های مشاهده ای می گویند چون سطح آب آن را اندازه گیری و به بررسی داده ها می پردازند.

تشخیص دقیق درب چاه

تشخیص دقیق درب چاه

چاه های آرتزین:

گاهی اوقات به دنبال انجام حفاری به یک سفره محصور و یا تحت فشار برخورد می شود و به دنبال آن آبی که تحت فشار رسوبات بالای سفره است، در درون چاه بالا می آید. ولی اغلب اوقات این آب به سطح زمین نمی رسد و در نتیجه به این چاه ها، چاه های نیمه آرتزین می گویند. در این نوع چاه برخورد به سفره ای صورت می گیرد که تحت فشار زیاد است و به دنبال آن آب از دهانه چاه به بیرون فوران پیدا می کند. چون این چاه برای اولین بار در منطقه آرتوز در شمال غرب فرانسه مشاهده و مورد بررسی قرار گرفته است، در سایر بخش های جهان نیز همین نام را با خود به همراه دارند.

به منظور حفر چاه های عمیق سه روش اصلی به کار گرفته می شود که در ادامه به بررسی و توضیح آن ها می پردازیم

این روش ها عبارتند از :

      – روش ضربه ای      – روش روتاری یا دورانی      – روش دورانی معکوس

هر کدام از روش های بالا مختص به تشکیلات زمین شناسی ویژه ای دارد. حفاری عمیق در تشکیلات سخت یا همجوش و سست یا ناهمجوش.

روش حفاری ضربه ای:

این روش یکی از قدیمی ترین روش های حفاری چاه عمیق است که در بیشتر زمین ها تقریبا قابل اجرا است. این روش به روش کابل نیز معروف است و بیشتر در زمین هایی قابل استفاده می شود که جنس آن ها سخت و چسبنده باشد.

به دنبال استفاده از این روش حفاری چاه هایی تا عمق ۴۰۰ متر می توان حفاری کرد. ولی غالب اوقات حفاری به روش ضربه ای از عمق ۱۰۰ تا ۱۵۰ متر بیشتر، مورد کاربرد ندارد و برای عمق های بیشتر روشی که به کار گرفته می شود روش دورانی است. در تشکیلات سخت حفر چاه به اندازه قطر مته انجام می شود ولی در هر حالت حفر چاه بایستی از قطر خارجی لوله ها بیشتر باشد تا بتوان آن ها را به آسانی در چاه قرار داد.

در تشکیلات دانه ریز، زمین های ماسه ای و بدون چسبندگی در روش ضربه ای لوله دیواره چاه با کوبیدن و گاهی دوران در زمین وارد می شود و هم زمان با این کار مواد ماسه ای داخل آن را با گل کش بیرون می آورند. لوله ها پس از ۲۰ تا ۳۰ متر فرو کردن نیاز به روش تلسکوپی جهت انجام این کار دارد یعنی ابتدا داخل چاه لوله هایی با قطر بیشتر کرده و پس از رسیدن به عمقی که عمل لوله گذاری دیگر سخت می شود لوله دیگری که قطر کوچکتری دارد را تا کف چاه وارد می کنند. لوله های مذکور پس از پایان عملیات حفر چاه از زمین بیرون آورده می شوند. در نتیجه به این لوله ها لوله های موقت می گویند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *